GÜNÜMÜZDE HİCRET NASIL ANLAŞILMALIDIR

Değerli okurlarım,

Hepimizin bildiği gibi “hicret”, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in (SAV), Mekke’de artan baskı, zulüm ve tehditler karşısında Medine’ye göç etmesiyle gerçekleşmiştir. Bu yolculuk sadece bir yer değiştirme değil; aynı zamanda İslam’ın özgürce yaşanabildiği, kök salabildiği ve bir toplum düzenine kavuştuğu büyük bir dönüm noktasıdır. Nitekim Medine’de kurulan yeni düzen, inanç, adalet ve birlikte yaşama ahlakının somut bir örneği olmuştur.

Kur’an-ı Kerim’de hicretin önemine dikkat çeken ayetlerden biri şöyledir:

“Kim Allah yolunda hicret ederse, yeryüzünde barınacak pek çok güzel yer ve maddî-manevî genişlik ve bolluk bulur. Kim de evinden Allah ve Rasûlü’ne hicret etmek niyetiyle çıkar, sonra da hedefine varmadan kendisine ölüm yetişirse, artık onun mükâfatı şüphesiz Allah’a aittir. Allah çok bağışlayıcıdır, engin merhamet sahibidir.” (Nisa 100)

Yine Peygamber Efendimiz (SAV) bir hadislerinde,

“Ameller niyete göredir. Herkese ancak niyet ettiği şey vardır. Kimin hicreti Allah’a ve Resûlü’ne yönelikse onun hicreti Allah’a ve Resûlü’nedir. Kimin de hicreti elde edeceği bir dünyalık veya evleneceği bir kadından dolayı ise onun hicreti, hicret ettiği şeyedir.” (Buhârî, Îmân, 41)

Amellerin niyetlere göre değer kazandığını vurgulayarak hicretin özünde niyetin belirleyici olduğunu ifade etmiştir.

Peki hicret sadece tarihsel bir olay mıdır? Yoksa bugün de hayatımızda bir karşılığı var mıdır?

Kanaatimce hicret, günümüzde fiziksel bir göçten ziyade bir yöneliş değişimi, bir tercih meselesi olarak anlaşılabilir. Başka bir ifadeyle, kötülükten iyiliğe, yanlış olandan doğru olana doğru atılan her bilinçli adım bir “manevi hicret” olarak değerlendirilebilir.

Bugün evlerimizde, ekranlarımızda ve gündelik hayatımızda sayısız tercih ile karşı karşıyayız. İzlediğimiz programlar, kullandığımız sosyal medya içerikleri, kurduğumuz sohbetler… Eğer insan, kendisini olumsuz etkileyen bir ortamdan uzaklaşabiliyor, zararlı bir içeriği kapatabiliyor ya da dedikodu ve gıybetten bilinçli şekilde kaçınabiliyorsa, bu aslında küçük ama anlamlı birer hicrettir.

Elbette burada mesele hayatın içinden tamamen kopmak değil; aksine ölçüyü koruyabilmektir. Spor yapmak, eğlenmek, dinlenmek hayatın doğal parçalarıdır. Ancak bunlar aşırılığa, bağımlılığa veya değerlerimizi zedeleyen bir noktaya geldiğinde, işte o zaman bir durup yönümüzü gözden geçirmek gerekir.

En önemli meselelerden biri de örneklik konusudur. Çocuklara sürekli “yapma” demek yerine, onların karşısında nasıl bir hayat yaşadığımız çok daha belirleyicidir. Eğer bizler saatlerce ekran başında vakit geçirip sonra çocuklardan farklı davranmalarını bekliyorsak, burada bir çelişki olduğu açıktır. Değişim başkasından değil, önce insanın kendisinden başlamalıdır.

Toplumsal anlamda da değerlerimizin güçlenmesi için daha fazla çaba göstermemiz gerektiği ortadadır. Bu noktada eğitim, aile yapısı ve sosyal çevre önemli rol oynamaktadır. Değerler eğitiminin daha bilinçli ve etkili şekilde ele alınması, sadece bireysel değil toplumsal bir dönüşümün de anahtarı olabilir.

Sonuç olarak hicret, sadece geçmişte yaşanmış bir yolculuk değil; bugün de her birimizin hayatında karşılığı olan bir bilinçtir. Yanlıştan doğruya, zararlıdan faydalıya, yüzeysel olandan anlamlı olana yönelmek… Belki de günümüzün en gerekli hicreti tam olarak budur.

Unutmayalım ki büyük değişimler, küçük ama samimi adımlarla başlar.