Kalandar Gecesi’nin Masalı

Yani masalların sokaklara indiği, çocukların kahkahalarının karanlığa karıştığı o büyülü gece.

Gün batınca çocuklar ve gençler evlerinde hazırlanmaya başlar. Kimisi yabani hayvanlara dönüşür; postlar giyilir, maskeler takılır. Kimisi ise annelerinin, ninelerinin sandıklarından çıkan yöresel kıyafetleriyle bambaşka bir kimliğe bürünür. Amaç bellidir: Tanınmamak… Çünkü bu gecede kim olduğun değil, oyunun bir parçası olman önemlidir.

Sokaklar canlanır. Taş yolların üzerinde sessiz adımlar, fısıldaşan kahkahalar dolaşır. Bir kapının önünde durulur. Kapıya bir poşet asılır, zil çalınır ve herkes nefesini tutarak saklanır.
Kapı açılır… Ev sahibi poşeti görür ve gülümser. Bu gülümseme, Kalandar Gecesi’nin sırrıdır.

Poşet içeri alınır. Elmalar, mandalinalar, fındıklar, cevizler… Evde ne varsa, sevgiyle doldurulur. Dolu Poşet tekrar kapıya asılır, kapı kapanır.
İşte o an! Saklanan çocuklar ortaya çıkar, poşeti kapar ve gecenin karanlığında bir sonraki kapıya doğru koşar.

Bu küçük oyun, gecenin ilerleyen saatlerine kadar sürer. Her kapı yeni bir umut, her poşet yeni bir sevinç olur. Sokaklarda sadece çocuklar yoktur aslında içinde çocukluk olan herkes ordadır; paylaşma, dayanışma ve komşuluk da onlarla birlikte yürür.

Kalandar Gecesi, bir eğlenceden çok daha fazlasıdır.
O, çocuklara verilen sessiz bir ders, büyüklerden kalan görünmez bir mirastır.
Ve her 13 Ocak gecesi, Trabzon’da masallar yeniden yazılır…

Maniler Söylenir, "Kalandaris Kulandaris Erkek Uşak Dişi Buzak, Poşetleri Doldurun Komşular, Çocuklar Mutlu Olacak.”

Kalandar Gecesi, geçmişle geleceğin el ele tutuştuğu gecedir.

Kalandarınız Kutlu Olsun…

Mehmet Ali Ergün